Space ของ วิภาดา

นั่งคนเดียวแล้วมองกระจก ที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ โดดเดียวกับความเหงา อยู่กับเงาที่พูดไม่เป็น ฟังเพลงเดิม เดิม ที่เรารู้จัก แต่ไม่รู้ความหมายของมัน หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง แล้วพบกับเธอผู้เป็นนิรันดริ์ หากความรักเกิดในความฝัน เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน ปฏิทินไม่บอกคืนและวัน ดังที่ฉันไม่เคยต้องการ แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน จูบเพื่อร่ำลาในความสัมพันธ์ ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป โดยไม่รู้จักเธอ ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ทุกๆครั้งที่ฉันตื่นนอน บทกวีไม่มีความหมาย ฉันงมงายสวดมนต์ขอพร หากจะมีโอกาสอีกหน จะร่ายมนต์กับสายน้ำจันทร์ เผื่อจะได้หลับตาลงสักครั้ง แล้วพบกับเธอผู้เป็นนิรันดริ์